Ай сәулесі

    Мәпіш Шәріпқызының мұнан бұрын екі кітабы баспадан шықты. «Жапырақ ғұмыр сыбдыры», «Кешкі самал» деген. Өмірден көргені, түйгені көп апамыз тақырыпты, мазмұнды, шындықты сол өмірдің өзінен іздейді де сүзіп алады. «Тағдыр», «Ашылмаған хаттар», «Не боп барамыз?» деген повесть, әңгімелері осыған дәлел. Поэзия мен прозаны бірдей алып келе жатқан қаламгер шынайы суреткер. Өлеңдерінің тақырыбы саналуан.

    Туған жерге, елге сүйіспеншілік, сағыныш, қадірлесу болса, ата – анаға, туысқа мейірім, махаббат, адал қарым – қатынас, сол сияқты адамға тән қасиеттер: еңбеккерлік, жігер, жаңашылдық, адалдық туралы сөз қозғап, осыларға қарама – қарсы қайшылықтарды салыстыра отырып суреттейді. Поэзияда да, прозада да тілі көркем, шебер, түсінікті, көп созбай жинақы қайырады.

    «Ай сәулесі» өз оқырмандарын тауып, жүрекке сәуле шашары сөзсіз.